Lindeboom

lindeboom Na mijn geboorte in 1930 werd ik op het schoolplein geplant met een zusje van me nog dichter bij de nieuwe school. In 1931 stond ik daar samen met mijn zusje toe te kijken bij de opening van de nieuwe school van St. Agatha. We waren allebei erg zenuwachtig, want het was een belangrijk moment met heel veel mensen en iedereen keek ons aan en wij bloosden zonder dat mensen dat konden merken. Als jonge boompjes was het een groot avontuur op een speelplaats te mogen staan.

Andere broertjes en zusjes waren verkocht en stonden op andere plaatsen. Wij zouden elkaar nooit meer zien. Dat is heel droevig, maar zo gaat dat in een bomenleven. Al snel vonden wij het prettig op de speelplaats.

Mijn zusje en ik waren jong en de kinderen ook. Wij konden goed met elkaar opschieten. Sommige kinderen gaven ons op tijd water, keken naar ons of streelden ons. Het leukste was toch hoe kinderen met elkaar speelden. Daar genoten wij van. Er waren ook kinderen die ons aan de takken trokken. Dat was minder plezierig. Het voelt hetzelfde wanneer je als mens aan je haren getrokken wordt.

odiliabeeldMijn zus en ik hebben ook erg genoten van St. Odilia, het beeld, op de muur tegen de school. Met ons drieen hebben we veel gezien en gesproken over wat er allemaal gebeurde op de speelplaats. Het was bijna altijd gezellig. Vervelend vonden we al die vakanties en weekeinden. Dat vonden wij maar saai. Zonder kinderen om ons heen worden wij chagrijnig en hebben we wel eens ruzie. Als de kinderen er waren dan voelden wij ons fantastisch. Als er ruzie was tussen kinderen, zouden we graag willen inspringen, maar helaas kunnen we geen poot verzetten en zit onze mond op slot.

 

In 1959 werd de gymzaal gebouwd en kwamen er nieuwe wc’s. Dat was even een gerommel, maar daar hebben we niet zoveel van gemerkt. Erger was het toen de veranda moest verdwijnen en er een nieuwe klas aangebouwd werd. Daar zat bij jullie de bovenbouw in, weet je nog. Toen stond mijn zus, ook een prachtige lindeboom, in de weg en moest verdwijnen. Aan mij werd niks gevraagd en ik zat met het grootste verdriet uit mijn leven. Als ik daar aan terug denk worden mijn blaadjes nog vochtig van verdriet.

lindeblad1

Ik ben nu 76 jaar oud en nog springlevend. Wat ik allemaal heb meegemaakt in de tijd dat ik hier sta is ongelooflijk. Ik heb alle kinderen gekend die hier op school zaten. De meesten waren lief, aan sommigen heb ik me geergerd. Als kinderen ruzie maken of niet toe willen geven dat ze blij zijn. Of als een meester of juf boos was op het verkeerde kind. Of als kinderen elkaar pesten dan werd ik boos, maar dat heeft niemand ooit gemerkt. Het ergste vond ik wanneer kinderen aan mijn takken gingen hangen. Ik heb ook gevoel, dat doet echt veel pijn. Kinderen die dat doen hebben geen hart voor de natuur, denken teveel aan eigen lol en niet aan mij.

Het vreselijkste wat ik heb meegemaakt is de grote verbouwing. Wat ik toen allemaal heb gezien, is niet te geloven. Alles werd afgebroken, kinderen verdwenen. Heel erg voor mij was dat St. Odilia zomaar verdween. Mijn laatste vriendin namen ze me ook nog af, dacht ik toen. Ervoor terug kreeg ik alleen maar machines, herrie, stof, vreselijk gewoon. Het leek wel oorlog. Daar stond ik dan in mijn eentje te wachten tot ik het slachtoffer zou gaan worden. Mijn wortels waren geschaafd, mijn takken gebroken, mijn vertrouwen verloren. Wat gaat er met mij gebeuren, vroeg ik mij steeds weer af. Ik voelde me verloren en dacht op mijn oude dag afgevoerd te worden naar de houtfabriek.

Wonder boven wonder lieten ze mij staan. Het was een hele opluchting, al voelde ik me erg eenzaam tussen de rotzooi en zonder kinderen. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag wat er allemaal aan de school veranderde. En wat ging alles toch vreselijk snel. Gelukkig kwam de bovenbouw nog af en toe naar de verbouwing kijken. Het deed me veel plezier hen nog eens te zien. Tegelijkertijd ging ik de andere kinderen steeds meer missen.

Een prettig moment voor mij was dat St. Odilia weer haar plekje terug kreeg. Dat was mijn eerste gelukkige dag sinds lange tijd; Odilia weer terug, mijn oude vriendin waarmee ik alles besprak op de momenten dat het stil was op het plein. 67 Jaar hadden we tegenover elkaar gestaan. Nu waren we eindelijk weer samen.

Heel erg opgelucht was ik ook toen de tegels werden gelegd. Om mijn wortels werd een rand gelegd. Vanaf dat moment was ik er zeker van dat ik mocht blijven staan. Ze vonden me blijkbaar nog de moeite waard. Ik wil iedereen bedanken die voor mijn bestaan geknokt heeft. Ik leefde weer helemaal op. Op mijn oude dag startte een nieuw leven.

Bijzonder blij was ik met het planten van mijn kleine vriendje Rosa Prunus. We gaan met elkaar om als moeder en dochter. Ik voel me op dit moment gelukkiger dan ik me ooit heb gevoeld. De mooiste dag uit mijn leven was 30 oktober 1997. Dat was de dag dat alle kinderen voor het eerst weer op het schoolplein waren om voor de eerste keer de verbouwde school binnen te gaan. Ze stonden, samen met de leerkrachten, in de kringen en zongen een lied. Dat was de mooiste dag uit mijn lange leven. De kinderen zijn weer terug en spelen dat het een lieve lust is. Ik zei nog tegen Odilia en Rosa Prunus: Wat mogen wij blij zijn dat we hier mogen staan. Tussen kinderen en volwassenen die proberen er alles aan te doen om een goede en fijne school te zijn voor iedereen.

Geschreven door Gert-Jan Bardoel.

NIEUWS

  • GEPLAATST OP 22 NOVEMBERZie ginds komt de stoomboot

    Vol verwachting klopt ons hart. Vanuit onze Lindekringboot kijken we naar de daken van de huizen van Sint Agatha. Zien we er al Pieten op lopen? Horen wij het geluid van de stoomboot op de Maas? Zou de goede Sint dit jaar wel komen? Allemaal vragen die nu spelen en
    lees verder …

  • GEPLAATST OP 16 NOVEMBERHerfstwandeling onderbouw

    Met de bolderkar tussen hen in liepen de kinderen van de onderbouw door een herfstachtig Sint Agatha. Vele dorpsgenoten zagen hoe onze kinderen afgevallen verkleurde bladeren, gevallen vruchten en sporen in de bolderkar legden om ze een plekje te geven in de stamgroep. De lessen werden gevuld  met alles wat
    lees verder …

  • GEPLAATST OP 3 NOVEMBERDe schoolkrant wordt gemaakt

    Quinty Lefers en Fatima Atas zijn gestart met het maken van onze schoolkrant. Heeft u iets voor de schoolkrant neem dan contact op met onze Lindekringjournalisten.

SCHRIJF JE IN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF

Wilt u onze nieuwsbrief digitaal ontvangen? Geef dan hieronder uw e-mailadres op.

Jenaplanschool Lindekring

Liesmortel 19
5435 XH Sint Agatha

T: 0485-311611
E: dir.lindekring@optimusonderwijs.nl

Jenaplanschool Lindekring

Liesmortel 19
5435 XH Sint Agatha
BEL Jenaplanschool Lindekring MAIL Jenaplanschool Lindekring

VOLG Jenaplanschool Lindekring OOK OP SOCIAL MEDIA!

OF DOWNLOAD ONZE APP IN DE APPSTORE / PLAYSTORE